Doping voor de Nederlandse Strijdkrachten
Op 12 augustus 2008 zal ons een leger een injectienaald in haar gespierde nek geprikt krijgen. Vergelijk het met een bofprik. De academie voor veiligheidsstrijders zal een mix van de vloeistof humor en een sterk staaltje staal toegediend krijgen. Vanaf deze zomerdag namelijk, stapt mijn goede vriend Edward de landmacht in. Een gevatte geest, mijn criticaster maar bovenal trouwe lezer van mijn op papier gezette hersenspinsels.
Hij heeft een lange weg afgelegd. Geen heugelijke weg maar een met bobbels en keien.
Het begon bijna een jaar geleden met een droom. Ed wilde strijder worden. Zijn land dienen in onzekere tijden van terreur, polygamie en boerka’s. De droom werd een passie. Een passie die zich al vanaf zijn kinderjaren in zijn onderbewustzijn heeft afgespeeld maar plots vorig jaar ontsproot. Ontspruiten is niet het goede woord, het is meer dan dat. Het werd een levenswijze. Alles stond het afgelopen jaar in dienst van het bereiken van een gewaardeerde rang in het Nederlandse Leger.
Als vriend van Edward merkte ik veranderingen. Zo nam zijn alcoholgebruik af tot aan de grens van het ongezonde, liep hij rond met blessures en verwondingen opgelopen tijdens fanatieke vechtsportduels, sliep hij in een vast ritme, bleef ongebonden in de liefde, stopte met roken en hield hij zich aan een keihard koolhydratendieet.
Een dik jaar trainen. Atletiek, fitness, kickboksen, voetbal. Ik ben er van werkelijk overtuigd dat er met zijn verzameling zweetdruppels een nieuwe Tigris zou kunnen worden gevuld. In ieder geval genoeg om de droogte in Afrika op te lossen. Hij heeft zichzelf gedrild met een toewijding die zeldzaam is voor jongvolwassenen van zijn leeftijd.
Na een vergeefse sollicitatieprocedure bij de Marechaussee kwam Ed tot het besef dat zijn plafond hoger lag, dat hij te bescheiden was. De stap naar de Landmacht werd gewaagd. 12 augustus zal hij het maagdelijk groen aantrekken. Het uniform dat de vrouwen dol maakt als een rode lap voor een stier. Het uniform dat de respectknobbel van mannen laat tintelen. Het uniform van gezag, evenwicht en kracht.
Is hij er klaar voor? Klaar voor de harde mentaliteit, de ontberingen, het rollenspel, survivaltochten door de gletsjers van Padjelanta? Persoonlijk denk ik dat hij dat al een aantal maanden is. Die laatste maanden heeft hij zichzelf tot in de finesse kunnen perfectioneren.
Hij zal intern gaan vanaf 12 augustus. Dit betekent dat wij, zijn vrienden hem weinig zullen zien. Wat te denken van buitenlandse missies? Als hij bijvoorbeeld in 2010 zal afreizen naar Afghanistan om het anti-hoofddoekenbeleid van Geert Wilders uit te voeren.
Dan zullen we hem helemaal weinig zien. Maar we steunen hem. Ik in het bijzonder. Wilskracht is de beste eigenschap van een mens. Ik ken niemand bij wie deze eigenschap zo sterk ontwikkeld is zoals dat bij Edward het geval is.
Via dit podium wil ik hem alle sterkte, doorzettingsvermogen en wijsheid wensen voor de komende jaren. Make us proud!
Over 20 jaar schrijft Dirk Ed's biografie dat weet ik wel:D Mooi mooi.
Geplaatst door: Joram | woensdag 23 juli 2008 om 10:59