Kaal of kammen

Abstinentiesyndroom

Schat, mijn grootste droom.

Al was je niet zo stevig en loom,

dan had ik mezelf niet hoeven houden in de toom

en mezelf en jou besmeerd met slagroom

ja, overgeven aan die wilde liefdesstroom

in volle passie zonder schroom

en in diepe hartstocht met je koôm.

Maar ach, hiervoor ben ik te vroom..

Ik ben tenslotte maar gewoon,

een overwegend rechtschapen autonoom.

Zinloos geweld

Wat hebben wij mannen aangericht. Hoeveel angst veroorzaken wij. Wij zijn het die altijd maar weer oorlog en ellende brengen. Wij roven, moorden en misbruiken. Wij hangen de heerser uit en maken er telkens een chaos van.

In het uitvinden van moord-en folterwerktuigen zijn we altijd erg creatief. Maar onze sterke forten zijn monumenten van overmoed en misplaatstheid. Onze wapens zijn uitingen van vrees en minderwaardigheidsfobieën. Geweld lijkt geen horizon te kennen. Want we weten ons steeds weer andere vijanden te verzinnen. Maar elke vijand is ons eigen spiegelbeeld. Eerlozen zijn we, die zich aan weerlozen vergrijpen.

We zouden er goed aan doen ons te verschuilen, onze mond te houden, het hoofd te buigen en ons te schamen. De vrouwen mogen zich hullen in onschuld. Zij bemiddelen en brengen verzoening tot stand. Laten we de wijsheid in ons ongezonde verstand naar boven doen sijpelen en tot de conclusie komen dat vrede en verdraagzaamheid in een klein hoekje zit. Onfortuinlijk genoeg is de wereld rond en is de frequentie van een vrouwenstem te hoog om door ons gehoord te worden.

Regenval

Blakend van vertrouwen

stap ik de mist in.

Niet wetend wie ik kan vertrouwen

leg ik mijn weg af met tegenzin.

De mist trekt op maar tovert motregen.

Het zicht wordt beter, de omstandigheden slechter.

Zonder na te denken blijf ik mij voortbewegen.

De regen slaat neer in al zijn geweld,

Het maakt mij onbedoeld een vechter.

Strijdend tegen een tornado waar ik toevallig in ben verzeild.

Een sterk verlangen naar mooier weer,

Een kalm briesje en een warme zonnestraal.

Toch de terugkerende regen, keer op keer

Niet dat ik er van baal.

Het maakt mij weerbaar.

Leert mij verdedigen tegen elk gevaar.

Nachtwandeling

Ik slenter langs de huizen en fluit heel zacht.
Handen in mijn zakken, lopend in de zwoele zomernacht.

Bij elke stap vooruit lijkt het alsof mijn geluk verglijdt naar flauw schemerlicht.
Geluk kan alleen groeien als je ook het droeve voelt, dit zorgt voor evenwicht.

Misschien is dat een waarheid
denk ik fluitend voor me uit
En misschien is dat het niet
En dat maakt me ook niet uit

Boven staan de sterren en de maan
Ik besef; nog een paar straten te gaan.