Dialoog tussen seksen

“ Hoi, Ik heet Paula” komt het opgewekt uit de mond van het gedrocht tegenover mij. Met mijn handen zet ik me tegen de tafel af waardoor mijn stoel op twee poten komt te staan. “Dat lijkt me logisch” mompel ik zacht en cynisch maar toch verstaanbaar. Ik wip twee keer op en neer en vervolg op een wat luidere toon “Je naam staat duidelijk zichtbaar op je naambordje.” Paula giechelt wat en ik hoor mijzelf denken aan de overeenkomsten tussen deze Paula tegenover mij en Paula de koe van de commercial van het kindertoetje van Dr. Oetker. Die koe heeft een bril op zijn hoofd die hij steeds met een ruk van zijn hoofd op zijn neus doet belanden. Paula’s bril zou dat kunstje vast ook kunnen fantaseer ik. Wat beschaamd en schuldig besef ik deze negatieve gedachte. Waarom heb ik mijn oordeel over mensen zo snel klaar? Laat ik haar een kans geven. Misschien is het wel een leuke meid. Ondertussen heeft geen van ons sindsdien nog een woord uitgebracht en is het al tien seconden stil aan tafel. Zou ze doorgehad hebben dat mijn opmerking cynisch was? Ze schraapt haar keel, zoals alleen mannen dat kunnen en zegt: “Zo, Dirk is het toch?” terwijl ze door haar brillenglazen naar mijn naambordje tuurt. “Vertel me alles over jezelf”. Zonder na te denken antwoord ik geagiteerd: “Dat vind ik een vreselijke vraag. Een rare vraag. Een gecompliceerde vraag. Daar ga ik geen antwoord op geven. Ik bedoel, ik ben twintig. Hoe kan ik in de korte tijd die we hebben de twintig jaar van mijn leven op tafel uitstallen?” Paula kijkt me wat verschrikt aan. De uitval van mij verraste haar overduidelijk. “Kun je geen compactere vraag stellen?” verbreek ik de korte stilte. Haar ogen schieten alle kanten op en ze het lijkt in paniek te zijn. Op haar gezicht verschijnt een geforceerde glimlach. “Okee goed, een andere vraag dus. Heb je eerdere relaties gehad?” Mijn gezicht vertrekt van afgrijzen. “Ben jij wel normaal? Is dit je eerste keer ofzo?” floepte ik er geërgerd uit. “Maar okee, ja ik heb eerdere relaties gehad” herstel ik mijzelf. “Vier als ik goed tel. Waarom wil je dat weten?” Zonder antwoord te geven om mijn vraag vist ze verder. “Vier? Sjonge zeg. Waarom zijn ze allen uit gegaan?” Ik voelde hoe het bloed in mijn nagels omhoog kroop. Mijn hoofd liep langzaam rood aan. “Beheers je”, beet ik mijzelf toe. Mijn handen jeukte naar het verlangen Paula flink door elkaar te schudden en haar toe te schreeuwen. “Doe eens normaal. Heb je geen opvoeding gehad? Je ziet er ongelofelijk onaantrekkelijk uit met je uitgerekte, afgedragen nike trui, dat vette haar vol klitten, je dubbele onderkin met een harige moedervlek dat lijkt op een overreden, doodgebloed roodborstje op een gelatine pudding. Afgezien daarvan stel je ook nog eens onbeschaafde vragen. Je maakt je geslacht ten schande.” Ik wil opstaan, mijn jas pakken. Weg van de ongeciviliseerde 120 kilo tegenover mij dat het geslacht vrouw ten onrechte heeft toebedeeld gekregen, alleen omdat het niets tussen haar benen heeft bungelen. Maar opeens gaat daar de gong. Het schelle geluid dat heel langzaam wegebt neemt mijn agressieve gevoelens met zich mee de stilte in. Net als ik weer tot mezelf gekomen ben en ik Paula met haar dikke wijsvinger in haar neus zie pulken schalt een stem uit de luidsprekers: “Okee, volgende ronde. Mannen blijven zitten, vrouwen schuiven door.”